غزل ۱۴۱ - هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت ۱

یاد تو می‌رفت و ما عاشق و بیدل بدیم
پرده برانداختی کار به اتمام رفت ۲

ماه نتابد به روز چیست که در خانه تافت
سرو نروید به بام کیست که بر بام رفت ۳

مشعله‌ای برفروخت پرتو خورشید عشق
خرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفت ۴

عارف مجموع را در پس دیوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت ۵

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت ۶

هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت
آخر عمر از جهان چون برود خام رفت ۷

ما قدم از سر کنیم در طلب دوستان
راه به جایی نبرد هر که به اقدام رفت ۸

همت سعدی به عشق میل نکردی ولی
می چو فرو شد به کام عقل به ناکام رفت ۹