غزل ۱۳۹ - دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت
غمت از سر ننهم گر دلت از ما بگرفت ۱

خال مشکین تو از بنده چرا در خط شد
مگر از دود دلم روی تو سودا بگرفت ۲

دوش چون مشعله شوق تو بگرفت وجود
سایه‌ای در دلم انداخت که صد جا بگرفت ۳

به دم سرد سحرگاهی من بازنشست
هر چراغی که زمین از دل صهبا بگرفت ۴

الغیاث از من دل سوخته ای سنگین دل
در تو نگرفت که خون در دل خارا بگرفت ۵

دل شوریده ما عالم اندیشه ماست
عالم از شوق تو در تاب که غوغا بگرفت ۶

بربود انده تو صبرم و نیکو بربود
بگرفت انده تو جانم و زیبا بگرفت ۷

دل سعدی همه ز ایام بلا پرهیزد
سر زلف تو ندانم به چه یارا بگرفت ۸