غزل ۱۳۷ - کیست آن لعبت خندان که پری وار برفت

کیست آن لعبت خندان که پری وار برفت
که قرار از دل دیوانه به یک بار برفت ۱

باد بوی گل رویش به گلستان آورد
آب گلزار بشد رونق عطار برفت ۲

صورت یوسف نادیده صفت می‌کردیم
چون بدیدیم زبان سخن از کار برفت ۳

بعد از این عیب و ملامت نکنم مستان را
که مرا در حق این طایفه انکار برفت ۴

در سرم بود که هرگز ندهم دل به خیال
به سرت کز سر من آن همه پندار برفت ۵

آخر این مور میان بسته افتان خیزان
چه خطا داشت که سرکوفته چون مار برفت ۶

به خرابات چه حاجت که یکی مست شود
که به دیدار تو عقل از سر هشیار برفت ۷

به نماز آمده محراب دو ابروی تو دید
دلش از دست ببردند و به زنار برفت ۸

پیش تو مردن از آن به که پس از من گویند
نه به صدق آمده بود این که به آزار برفت ۹

تو نه مرد گل بستان امیدی سعدی
که به پهلو نتوانی به سر خار برفت ۱۰