غزل ۸۲ - هزار سختی اگر بر من آید آسان است

هزار سختی اگر بر من آید، آسان است
که دوستی و ارادت، هزار چندان است ۱

سفر دراز نباشد به پای طالبِ دوست
که خارِ دشتِ محبت، گل است و ریحان است ۲

اگر تو جور کنی جور نیست، تربیت‌ست
وگر تو داغ نهی، داغ نیست، درمان است ۳

نه آبروی، که گر خون دل بخواهی ریخت
مخالفت نکنم، آن کنم که فرمان است ۴

ز عقل من عجب آید صواب‌گویان را
که دل به دست تو دادن، خلاف در جان است ۵

من از کنار تو دور اوفتاده‌ام، نه عجب!
گَرم قرار نباشد، که داغِ هجران است ۶

عجب در آن سر زلف مُعَنْبَرِ مَفتول
که در کنار تو خسبد، چرا پریشان است؟ ۷

جماعتی که ندانند حظِ روحانی
تفاوتی که میان دَواب و انسان است ۸

گمان برند که در باغ عشق، سعدی را
نظر به سیب زنخدان و نار پستان است ۹

مرا هرآینه خاموش بودن اولی‌تر
که جهل پیش خردمند، عذرِ نادان است ۱۰

وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسی و لا أُزَکِّیها
که هر چه نقل کنند از بشر در امکان است ۱۱