غزل ۸۱ - چه روی است آن که پیش کاروان است

چه روی است آن که پیش کاروان است
مگر شمعی به دست ساروان است ۱

سلیمان است گویی در عماری
که بر باد صبا تختش روان است ۲

جمال ماه پیکر بر بلندی
بدان ماند که ماه آسمان است ۳

بهشتی صورتی در جوف محمل
چو برجی کآفتابش در میان است ۴

خداوندان عقل این طرفه بینند
که خورشیدی به زیر سایبان است ۵

چو نیلوفر در آب و مهر در میغ
پری رخ در نقاب پرنیان است ۶

ز روی کار من برقع برانداخت
به یک بار آن که در برقع نهان است ۷

شتر پیشی گرفت از من به رفتار
که بر من بیش از او بار گران است ۸

زهی اندک وفای سست پیمان
که آن سنگین دل نامهربان است ۹

تو را گر دوستی با ما همین بود
وفای ما و عهد ما همان است ۱۰

بدار ای ساربان آخر زمانی
که عهد وصل را آخرزمان است ۱۱

وفا کردیم و با ما غدر کردند
برو سعدی که این پاداش آن است ۱۲

ندانستی که در پایان پیری
نه وقت پنجه کردن با جوان است ۱۳