خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه و عارفانه از سعدی، بیانگر عشق و ارادت شاعر به معشوق است. شاعر معشوق را منبع زندگی و زیبایی می‌داند و خود را کاملاً تسلیم او کرده است. او از جمال معشوق چنان متأثر است که حتی تشبیه آن به آفتاب را ناکافی می‌داند. شاعر همچنین از بی‌توجهی معشوق شکایت می‌کند اما همچنان وفادار و مهربان باقی می‌ماند.

این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

ای کآب زندگانی من در دهان توست
تیر هلاک ظاهر من در کمان توست

گر برقعی فرونگذاری بدین جمال
در شهر هر که کشته شود در ضمان توست

تشبیه روی تو نکنم من به آفتاب
کاین مدح آفتاب نه تعظیم شان توست

گر یک نظر به گوشهٔ چشم ارادتی
با ما کنی و گر نکنی حکم از آن توست

هر روز خلق را سر یاری و صاحبیست
ما را همین سر است که بر آستان توست

بسیار دیده‌ایم درختان میوه‌دار
زین به ندیده‌ایم که در بوستان توست

گر دست دوستان نرسد باغ را چه جرم
منعی که می‌رود گنه از باغبان توست

بسیار در دل آمد از اندیشه‌ها و رفت
نقشی که آن نمی‌رود از دل نشان توست

با من هزار نوبت اگر دشمنی کنی
ای دوست همچنان دل من مهربان توست

سعدی به قدر خویش تمنای وصل کن
سیمرغ ما چه لایق زاغ آشیان توست

«سعدی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir