غزل ۵۷ - هر صبحدم نسیم گل از بوستان توست

هر صبحدم نسیم گل از بوستان توست
الحان بلبل از نفس دوستان توست ۱

چون خضر دید آن لب جان بخش دلفریب
گفتا که آب چشمه ی حیوان دهان توست ۲

یوسف به بندگیت کمر بسته بر میان
بودش یقین که ملک ملاحت از آن توست ۳

هر شاهدی که در نظر آمد به دلبری
در دل نیافت راه که آنجا مکان توست ۴

هرگز نشان ز چشمه ی کوثر شنیده‌ای
کاو را نشانی از دهن بی‌نشان توست ۵

از رشک آفتاب جمالت بر آسمان
هر ماه، ماه دیدم چون ابروان توست ۶

این باد روح پرور از انفاس صبحدم
گویی مگر ز طره ی عنبرفشان توست ۷

صد پیرهن قبا کنم از خرمی اگر
بینم که دست من چو کمر در میان توست ۸

گفتند میهمانی عشاق می‌کنی
سعدی به بوسه‌ای ز لبت میهمان توست ۹