شماره ۱۳۵ - گر بوصل خودم آنماه زمانی بدهد

گر بوصل خودم آنماه زمانی بدهد
دل من روح بشکرانه روانی بدهد ۱

آشکارا ندهد بوسه ام از بیم رقیب
کاش باری نکند بوسه روانی بدهد ۲

بتماشای قدش دل بچمن رفت مگر
سروش از قامت او راست نشانی بدهد ۳

ندهم صحبت جانان بهمه ملک جهان
نا سپاس است که جانی بجهانی بدهد ۴

سپر ماه کنم چون زره ارزانکه مرا
غمزه و ابروی او تیر و کمانی بدهد ۵

یکزمان غیبت دل از بر آنماه چکل
نیست ممکن مگر از جانش ضمانی بدهد ۶

حاجب ابروست میان دل و روی چو مهش
یک زمانی ز غمش بو که امانی بدهد ۷

روی او وجه زری میطلبد از عشاق
خواست تا مالش هر یک بقلانی بدهد ۸

کرد اشارت بسوی ابن یمین غمزه او
گفت خوش باش که این وجه فلانی بدهد ۹