خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر از ابن یمین، شاعر فارسی‌زبان، با تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی، عشق و شوریدگی را به تصویر می‌کشد. شاعر از زیبایی‌های طبیعت مانند گل، سبزه، و باد بهاری برای توصیف معشوق استفاده می‌کند و از عشق و اشتیاق خود می‌گوید. خط معشوق بر آب نقش می‌بندد و بوی خوش او دل را می‌رباید. شاعر از آتش غم و گرمای عشق سخن می‌گوید که جانش را می‌سوزاند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند عشق و غم ممکن است برای کودکان نامفهوم یا نامناسب باشد.
شماره ۱۳۴ - گرد گلت سبزه تر میدمد
گرد گلت سبزه تر میدمد
تازه نباتت ز شکر میدمد ۱
خط تو بر آب رقم می زند
دود سیه ز آتش تر میدمد ۲
بوی بهشتست چنین خوش نفس
یا ز درت باد سحر میدمد ۳
عنبر سوده است خطت یا زگل
برگ بنفشه است که بر میدمد ۴
هر دمی از چین دو زلفت صبا
مشک بر اطراف قمر میدمد ۵
بوی خوشت دل ز بر من ببرد
جان برد امبار اگر میدمد ۶
آتش غم ابن یمین را بسوخت
بسکه دم گرم تو در میدمد ۷
تازه نباتت ز شکر میدمد ۱
خط تو بر آب رقم می زند
دود سیه ز آتش تر میدمد ۲
بوی بهشتست چنین خوش نفس
یا ز درت باد سحر میدمد ۳
عنبر سوده است خطت یا زگل
برگ بنفشه است که بر میدمد ۴
هر دمی از چین دو زلفت صبا
مشک بر اطراف قمر میدمد ۵
بوی خوشت دل ز بر من ببرد
جان برد امبار اگر میدمد ۶
آتش غم ابن یمین را بسوخت
بسکه دم گرم تو در میدمد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - عاشقان چون عزم رفتن سوی دلبر کرده اند
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - گر بوصل خودم آنماه زمانی بدهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
