خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر دلبستگی و عشق شاعر به معشوق است. او از چین زلف دلارام، باده لبش، و کعبه کویش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که تمام تعلقات دنیوی را رها کرده و دل به عشق بسته است. همچنین، شاعر به زهد دروغین و تهمت‌های دیگران اشاره می‌کند و در نهایت، اعلام می‌کند که در دام عشق گرفتار شده‌اند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و ادبی آن نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارد.
شماره ۱۳۲ - ما دل به چین زلف دلارام بسته ایم
ما دل به چین زلف دلارام بسته ایم
در باده لبش طمع خام بسته ایم ۱
آخر توان به کعبه کویش طواف کرد
چون عزم جزم کرده و احرام بسته ایم ۲
دعوی زهد کرده به دوران حسن او
تهمت نگر که بر دل بدنام بسته ایم ۳
ای مرغ بوستان، تو و نوروز و نوبهار
پرواز ما مجوی، که در دام بسته ایم ۴
گفتی: چراست شاهی از این آستانه دور
ما دیده از رخ تو بناکام بسته ایم ۵
در باده لبش طمع خام بسته ایم ۱
آخر توان به کعبه کویش طواف کرد
چون عزم جزم کرده و احرام بسته ایم ۲
دعوی زهد کرده به دوران حسن او
تهمت نگر که بر دل بدنام بسته ایم ۳
ای مرغ بوستان، تو و نوروز و نوبهار
پرواز ما مجوی، که در دام بسته ایم ۴
گفتی: چراست شاهی از این آستانه دور
ما دیده از رخ تو بناکام بسته ایم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - تو شهریار جهان، ما غریب شهر توایم
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - ما جان بتمنای تو در بیم نهادیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
