این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر عمیق او بر جهان و عاشق می‌پردازد. از زیبایی رخ معشوق، سودای عشق در زلف‌هایش، تأثیر آفتاب‌گونه عشق، و مستی جهان از نگاه مخمور معشوق سخن می‌گوید. همچنین، شاعر از عظمت و بی‌اندازه بودن حسن معشوق و نقش او به عنوان آینه‌ای برای کون و مکان یاد میکند.
این متن دارای مضامین عاشقانه عمیق و استفاده از استعاره‌های پیچیده است که درک آن ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'مستی جهان' یا 'فتنه و آشوب عالم' ممکن است نیاز به بلوغ فکری بیشتری برای درک کامل داشته باشند.
شماره ۱۳۳ - حسن خوبان جهان عکس رخ زیبای اوست
لاجرم در هر سری از زلفشان سودای اوست ۱
آفتاب عشق با هر ذره دارد نسبتی
نسبت معشوق و عاشق عین نسبت های اوست ۲
هست روشن پیش ارباب نظر چون آفتاب
کین جهان پیدا ز نور روی مهر آرای اوست ۳
از شراب چشم مخمورش جهان مست و خراب
فتنه و آشوب عالم نرگس شهلای اوست ۴
جامه حسن بتان از روی او شد مستعار
کین قبای نیکوئی برقامت رعنای اوست ۵
حسن بی اندازه را کون و مکان آئینه است
گرچه مرآت جهان روی جهان آرای اوست ۶
میکند طیران فراز نه فلک مرغ دلم
رهبر جان اسیری همت والای اوست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
