خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه است که از شادی وصل به معشوق و رهایی از غم هجران سخن میگوید. شاعر بیان میکند که عاشقان واقعی با تحمل رنجهای عشق، به وصال معشوق میرسند و در این مسیر، زیبایی معشوق همچون نور در تاریکی میدرخشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به بلوغ فکری نیاز دارند.
شماره ۱۳۴ - مقبل کسی که شادی وصل تو دیده است
مقبل کسی که شادی وصل تو دیده است
خرم دلی که از غم هجران رهیده است ۱
شادست آنکه دولت غم های عشق تو
برجان و دل بملک دو عالم خریده است ۲
آرد بدست دامن معشوق بیگمان
هر عاشقی که محنت عشقش کشیده است ۳
هرکو ز خود برست نه بیند غم فراق
در مسند وصال تو خوش آرمیده است ۴
هر دم به دیده حسن دل افروز جلوه ده
مرآت حسن تو دایم چو دیده است ۵
در ظلمت شب است نهان آفتاب روز
تا خط مشکبار تو بررخ دمیده است ۶
تا ناظرست دیده اسیری بروی او
زان حسن نوربخش چه گویم چه دیده است ۷
خرم دلی که از غم هجران رهیده است ۱
شادست آنکه دولت غم های عشق تو
برجان و دل بملک دو عالم خریده است ۲
آرد بدست دامن معشوق بیگمان
هر عاشقی که محنت عشقش کشیده است ۳
هرکو ز خود برست نه بیند غم فراق
در مسند وصال تو خوش آرمیده است ۴
هر دم به دیده حسن دل افروز جلوه ده
مرآت حسن تو دایم چو دیده است ۵
در ظلمت شب است نهان آفتاب روز
تا خط مشکبار تو بررخ دمیده است ۶
تا ناظرست دیده اسیری بروی او
زان حسن نوربخش چه گویم چه دیده است ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - حسن خوبان جهان عکس رخ زیبای اوست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - ای که کوی یار میجویی، دو عالم کوی اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.