شماره ۱۳۲ - تا که خورشید جمال از برج رویت طالعست

تا که خورشید جمال از برج رویت طالعست
خانه جان و دلم روشن ز نور لامعست ۱

جمله عالم نقاب شاهد روی تو شد
این سخن پنهان نمی گویم حدیثی شایعست ۲

می شود روشن ز حسنت هرنفس کون و مکان
زانکه از مهر رخت هر لحظه نوری ساطعست ۳

هرزمان یابم حیاتی تازه از دیدار تو
مرده دل آنکس که عمرش بی جمالت ضایعست ۴

هرکرا با دولت وصل تو باشد دست رس
هم زمانه چاکرست او را و گردون تابعست ۵

قصه بوس و کنارش هست امری بس محال
دیده در عمری بدیداری از آن مه قانعست ۶

پرتو خورشید عالم سوز روی نوربخش
قید موهوم اسیری از دو عالم رافعست ۷