غزل ۴۹۷ - از هر طرف که تا زند ما صید سربراهیم

از هر طرف که تا زند ما صید سربراهیم
یکسو شدن ندانیم خاک چهارراهیم ۱

هرچند ابر رحمت روی کسی نبیند
بهتر شناخت مار را زانرو که روسیاهیم ۲

درودائی که خضرش از تاب تشنگی سوخت
میراب جوی اشکیم، سایه نشین آهیم ۳

آن می که مست ازویم نه جام دیده نه جم
مانند شمع سرخوش زانچشم خوش نگاهیم ۴

احوال ما دگرگون از جزر و مد مستیست
گاهی چراغ شامیم گه شمع صبحگاهیم ۵

گرد از دل رمیده تا کی بخون بشوئیم
نه چشم عاشقانیم، نه خاک رزمگاهیم ۶

از دستهای بالا پای کمی نداریم
برق ستم ز هر سو سر می زند گیاهیم ۷

بی برگی تجرد کس را سبک نسازد
ما دانه را نیابیم هر چند برگ کاهیم ۸

ما را کلیم چندان دلبستگی بجان نیست
برخون خویش دایم بی مدعی گواهیم ۹