غزل ۶۱ - دل ز ناوکهای بیداد تو پیکان را گرفت

دل ز ناوکهای بیداد تو پیکان را گرفت
تشنه لب از ابر رحمت آب باران را گرفت ۱

پردلی کاری نمی سازد ز استیلای عشق
شیر بگریزد دمی کانش نیستان را گرفت ۲

سهل باشد مملکت گیری بامداد سپاه
نام من تنها تمام اقلیم ایران را گرفت ۳

تا نگاه افکنده ای تسخیر شهری کرده ای
همچو بوی گل که تا برخواست بستان را گرفت ۴

در کنار آفتاب افتاده دایم تیره روز
دود آه کیست کان زلف پریشان را گرفت ۵

موج ابروی تو را تا دیده از جا رفته است
دیده ی من گرچه صد ره راه طوفان را گرفت ۶

چشم ما و دیده ی زنجیر را طالع یکیست
خواب اگر لشکر کشد نتواند ایشان را گرفت ۷

کام بخشی های گردون نیست جز داد و ستد
تا لب نانی عطا فرمود دندان را گرفت ۸

گل به گلشن بس که از اشکم فراوان شد کلیم
بلبل از گل رخنه ی دیوار بستان را گرفت ۹