غزل ۶۲ - جگر ز زخم تو معمور و دل ز غم شادست

جگر ز زخم تو معمور و دل ز غم شادست
ز یمن جور تو اقلیم درد آبادست ۱

اجل زهر غمم آسوده کرد و دانستم
که شمع را اگر آسایشی است از با دست ۲

بآن رسیده که رامم شود، رمش ندهی
دمی بخواب شو ای بخت وقت امدادست ۳

بهشت چون زبنی آدمست دلخوش دار
که مانده از پدر این باغ و وقف اولادست ۴

زشرم قد تو در باغ سرو پابرجای
چو بندگان بگریزد اگرچه آزادست ۵

هنوز تیشه سر از پیش برنمی دارد
زبسکه منفعل از سعیهای فرهادست ۶

کسیکه زلف بپایش فتاده می بیند
گمان برد که ز شمشاد سایه افتادست ۷

هلاک همت مرغ شکسته بال دلم
که از شکاف قفس در کمین صیادست ۸

چه حاجتست بقاصد که نامه های کلیم
بدست آه روان همچو کاغذ بادست ۹