متن به یادآوری روزهای خوش همراهی با دوستان صادق و موافق مانند آقاعلی نعمتی اشاره دارد که قدر آن را ندانستند. سپس به داستان قوم موسی اشاره میکند که با وجود نعمتهای فراوان، شکرگزار نبودند و در نتیجه نعمتها از آنها گرفته شد. نویسنده هشدار میدهد که باید قدر همنشینی با افراد نیک مانند آقاعلی را دانست و شکرگزار بود، وگرنه ممکن است به مصاحبت افراد ناخوشایند مانند آقا عمری دچار شویم.
متن دارای مفاهیم اخلاقی و مذهبی عمیق است و استفاده از داستانهای تاریخی و تمثیلهای مذهبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک کامل پیامهای اخلاقی و اجتماعی متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۹۷ - یکی از رقعه جات است که در خصوص آقاعلی رشتی نوشته
یاد باد آن روزگاران یاد باد ۱
بلی مصاحبت یاران صادق و دوستداران موافق یعنی آقاعلی نعمتی است که قدر آن را ندانند. ۲
ای هم نفسان که پیش یارید
این شکر چرا نمیگزارید ۳
قوم موسی در وادی تیه که مائده آماده و نعمت موجود و کباب بی آتش و دود، از جانب رب ودود میرسید؛ قدر آن را ندانستند، شکر آن نگزاشتند. خواهش بصل وثوم کردند و عدس وفوم خواستند، لاجرم نوبت تغییر نعمت رسید و اشرف و اخس مبدل گردید. در این صورت قدر صحبت آقاعلی را خوب باید دانست و شکر باید کرد والا آماده بمصاحبت آقا عمری باید شد. وقنا ربنا عذاب الناره. والسلام ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
