شیخ بوعبداللّه در مجلسی نشسته بود که شیخ بی‌خویشتن نیز حضور داشت. وقتی فردی به شیخ بی‌خویشتن دعای خیر کرد و گفت «خدایت بهشت روزی گرداناد»، شیخ پاسخ داد که بهشت را نمی‌خواهد، زیرا در بهشت فقط افراد ضعیف و ناتوان هستند و او دوزخ را ترجیح می‌دهد، جایی که افراد قدرتمند مانند جمشید، نمرود، فرعون و هامان حضور دارند. سپس به بوعبداللّه و خودش اشاره کرد. بوعبداللّه از این رفتار متوجه بی‌ادبی خود شد، توبه کرد و دیگر چنین رفتاری تکرار نکرد.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که برای درک آن به بلوغ فکری نیاز است. همچنین، اشاره به شخصیت‌های تاریخی مانند فرعون و نمرود ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.