این شعر عاشقانه از عشق و غم سخن میگوید، جایی که عشق و غم، شاعر را به تباهی و ذوب شدن میکشاند. او از نگاه و موی معشوق و تأثیرات آن بر خود میگوید و چگونه این عشق او را به وجد و مستی میرساند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و کنایههای بهکار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی عاطفی دارد.
شماره ۵ - صهبای خم تو خرابم کرد
سودای غم تو کبابم کرد ۱
زد آتش عشق چنان شرری
در من، که سرا پا آبم کرد ۲
دریای غمت متلاطم شد
چندان که به مثل حبابم کرد ۳
آن غمزه ز تاب و توانم برد
وان طره بپیچش و تابم کرد ۴
وان غمزۀ مست به شیرینی
آسوده ز شور شرابم کرد ۵
مخموری نرگس بیدارش
از نشئه ی خویش به خوابم کرد ۶
رمزی ز اشارۀ ابرویش
عارف بخطا و صوابم کرد ۷
من مفتقرم لیک از کرمش
گنجینۀ دُرّ خوشابم کرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.