شاعر در این شعر عشق عمیق خود را به معشوق بیان میکند و خود را دیوانهوار عاشق و فداکار توصیف مینماید. او از هر چیزی جز معشوق بیزار است و تنها زیباییهای معشوق را میبیند. شاعر از فقر و نیاز به معشوق به عنوان مایه فخر یاد میکند و خود را مشتاق و نیازمند او میداند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعارات پیچیده ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۴ - در عشق تو شهرۀ آفاقم
دیوانۀ حلقۀ عشاقم ۱
گر جلوه کنی ز رواق دلم
بیزار از حکمت اشراقم ۲
از قید هوی گر باز شوم
شهباز اریکۀ اطلاقم ۳
جز خال و خط تو نمی بینم
طغرای صحیفۀ اوراقم ۴
از خلق کریم تو می طلبم
راهی به مکارم اخلاقم ۵
در حسن ترا چون جفتی نیست
البته ز طاقت من طاقم ۶
سرگشتۀ کوی توام، چه کنم
با این هوس دل مشتاقم ۷
ای فاقه و فقر تو مایۀ فخر
من مفتقرم من مشتاقم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.