شماره ۲۷۵ - عالمی را کرده سرگردان طواف کوی تو

عالمی را کرده سرگردان طواف کوی تو
می‌نماید کج به مردم قبله ابروی تو ۱

پنجه خورشید برمی‌تابد از روی غضب
از غرور حسن زور و قوت بازوی تو ۲

در رهت از روی شوق ای قبله جان کرده‌ام
پشت بر محراب تا دیدم خم ابروی تو ۳

رو به هر جایی کسی دارد برای حاجتی
هست ما را ای شه درماندگان رو سوی تو ۴

در بساط عشق چون پروانه آخر سوختیم
ای چراغ عاشقان از اشتیاق روی تو ۵

وادی عشق است و در گردن من دیوانه را
کار صد زنجیر برمی‌آید از یک موی تو ۶

پای تا سر عدل را نازم که در صحرای عشق
می‌ستاند باج از شیر ژیان آهوی تو ۷

دست کوتاه است از دامان آتش خار را
چون کشد قصاب این آتش‌عنان خوی تو ۸