شماره ۲۵ - آن چه شمع است که از چهره برافروخته است

آن چه شمع است که از چهره برافروخته است
که چو پروانه دل سوختگان سوخته است ۱

دهن دوست که تنگی ز وی آموخت دلم
دُرفشانی مگر از چشم من آموخته است ۲

آتشی از دل او در دل من می افتد
که دلش آهن و سنگ است و دلم سوخته است ۳

دلبرا طرّه دزد تو چه پُردل دزدی ست
کآن همه دل به یکی شب به هم اندوخته است ۴

دل سیه پوش شد از زلف تو چون جا بنماند
جامه ماتم جان است که بر دوخته است ۵

من ز دیوانگی باد صبا در عجبم
که به یک جان که ستد بوی تو بفروخته است ۶

گوییا هم اثری هست ز هستی جلال
ورنه این آتش سوزان ز چه افروخته است ۷