شماره ۴۹ - آنکس که دیده در طلب او مسافر است

آنکس که دیده در طلب او مسافر است
عمریست تا که در دل و جانم مسافر است ۱

وانکس که دید روی بتان حسن روی اوست
در حسن روی خویش بهردیده ناظر است ۲

دل را بسحر غمزه خوبان همی برد
آن غمزه را نگر که زهی غمزه و ساحر است ۳

از چشم او مپرس که ترکیست جنگجوی
از زلف او مگوی که هندوی کافر است ۴

گفتم که مگر ذاکرم آن دوست را بخود
خود راست کز زبان من آندوست ذاکر است ۵

غایب نباش یک نفس از دوست زانکه دوست
در غیبت و حضور تو پیوسته حاضر است ۶

حسن وی است آنکه مرا ورانه اوّلست
عشق من است آنکه مرا ورانه آخر است ۷

کز فنون عشوه گری ماهر است دوست
دل از فنون عشوه گری سخت ماهر است ۸

ایمغربی نو دیده بدست آر زانکه دوست
چون آفتاب در رخ هر ذره ظاهر است ۹