بخش ۱۳۳ - منع کردن انبیا را از نصیحت کردن و حجت آوردن جبریانه

قوم گفتند ای نَصوحان بَسْ بُوَد
این چه گفتید اَرْ دَرین دِهْ کَس بُوَد ۱

قُفْل بر دل‌هایِ ما بِنْهاد حَق
کَس نَدانَد بُرد بر خالِق سَبَق ۲

نَقْشِ ما این کرد آن تَصویرگَر
این نخواهد شُد به گفت و گو دِگَر ۳

سنگ را صد سال گویی لَعْل شو
کُهنه را صد سال گویی باش نو ۴

خاک را گویی صِفاتِ آب گیر
آب را گویی عَسَل شو یا که شیر ۵

خالِقِ اَفْلاکْ او وَافْلاکیان
خالِقِ آب و تُراب و خاکیان ۶

آسْمان را داد دَوْران و صَفا
آب و گِل را تیره روییّ و نَما ۷

کِی تَوانَد آسْمان دُردی گُزید؟
کِی تَوانَد آب و گِل صَفْوَت خَرید؟ ۸

قِسْمَتی کرده‌ست هر یک را رَهی
کِی کُهی گردد به جَهْدی چون کَهی؟ ۹