این متن به تمثیل سگی اشاره می‌کند که در زمستان استخوان‌هایش را جمع می‌کند تا از سرما در امان بماند، اما با آمدن تابستان و رفع نیاز، دیگر به فکر ساختن خانه از سنگ نیست. این تمثیل به موضوعاتی مانند حرص، رضایت، شکرگزاری و اهمیت استفاده بهینه از نعمت‌ها می‌پردازد. همچنین، متن تأکید می‌کند که شکرگزاری از نعمت‌ها مهم‌تر از خود نعمت است و انسان را به سوی کمال و قرب الهی هدایت می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که درک آن نیاز به تجربه و تفکر دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با مفاهیمی مانند حرص، شکرگزاری و رضایت ارتباط برقرار کنند و از آن درس بگیرند.
بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را
زَخْمِ سَرما خُرد گردانَد چُنانْش ۱
کو بگوید کین قَدَر تَن که مَنَم
خانه‌یی از سنگ باید کَردَنَم ۲
چون که تابستان بِیایَد من به چَنگ
بَهرِ سَرما خانه‌یی سازم زِ سنگ ۳
چون که تابستان بِیایَد از گُشاد
استخوان‌ها پَهْن گردد پوستْ شاد ۴
گوید او چون زَفْت بینَد خویش را
در کُدامین خانه گُنجَم ای کیا؟ ۵
زَفْت گردد پا کَشَد در سایه‌یی
کاهِلی سیری غَری خودرایه‌یی ۶
گویَدَش دلْ خانه‌یی ساز ای عَمو
گوید او در خانه کِی گُنجَم؟ بگو ۷
استخوانِ حِرصِ تو در وَقتِ دَرد
دَرهَم آید خُرد گردد در نَوَرد ۸
گویی از توبه بِسازَم خانه‌یی
در زمستان باشَدَم اَسْتانه‌یی ۹
چون بِشُد دَرد و شُدَت آن حِرصْ زَفْت
هَمچو سگْ سودایِ خانه از تو رَفت ۱۰
شُکْرِ نِعْمَت خوش‌تَر از نِعْمَت بُوَد
شُکْرباره کِی سویِ نِعْمَت رَوَد؟ ۱۱
شُکرْ جانِ نِعْمَت و نِعْمَتْ چو پوست
زان که شُکر آرَد تورا تا کویِ دوست ۱۲
نِعْمَت آرَد غِفْلَت و شُکرْ اِنْتِباه
صَیْدِ نِعْمَت کُن به دامِ شُکرِ شاه ۱۳
نِعْمَتِ شُکْرت کُند پُرچَشم و میر
تا کُنی صد نِعْمَت ایثارِ فقیر ۱۴
سیر نوشی از طَعام و نُقْلِ حَق
تا رَوَد از تو شِکَم‌خواریّ و دَق ۱۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
