شماره ۲۲۳ - در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت

در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت
خاکم چه بهاران و چه دی، مهر گیا داشت ۱

در مرگ من آن زلف چرا موی نژولید؟
یک دلشده از سلسلهٔ اهل وفا داشت ۲

غیر از دل ما کز سر کونین گذشته ست
هر درد که دیدیم سر کوی دوا داشت ۳

روی سخن اینجا به حریفی ست که فهمد
با هر که نگه عربده ای داشت، به ما داشت ۴

عشق تو رسیده ست به فریاد وگر نه
این حوصله را صبر تنک ظرف، کجا داشت؟ ۵

هرگز نبود جز به هدف دیدهٔ ناوک
با ما نگهت هر ستمی داشت به جا داشت ۶

یک بوالعجبی دیده ام و جای شگفت است
تلخابهٔ این چرخ سیه کاسه، گدا داشت ۷

تا آمده ز ایام نخورده ست فریبی
دل تجربه ای داشت، ندانم ز کجا داشت؟ ۸

از کوی غم آواز حزینی که شنیدی
نالیدن دل بود، ندانم چه بلا داشت؟ ۹