شماره ۳۰۳ - آن به ز بتان گوی لطافت به ذقن

آن به ز بتان گوی لطافت به ذقن
لبهاش دل پسته خندان به دهن برد ۱

برد آن روز که شطرنج جفا گستری آموخت
در اول بازی رخ خوبش دل من برد ۲

می کرد حکایت در از آن لطف بناگوش
هر جا صنمی گوش سوی در عدن برد ۳

در حسرت فلا تو ز بس گریه مرا آب
بر داشت چو خاشاک موی سر و چمن برد ۴

دل بود به جان آمده در تن ز غریبی
در زلف تو بارش کشش حب وطن برد ۵

پستاند رقیبم سر زلفت ز کف و رفت
نوشد مثل کهنه که خر رفت و رسن برد ۶

آن دل که نبردند کمال او نر به صد سال
آن دل که غمزه به یک چشم زدن برد ۷