شماره ۳۰۴ - آنها که لب چون شکرستان نو پابند

آنها که لب چون شکرستان نو پابند
آن نقل همان در خور دندان نو پابند ۱

زیر قدمت خاک شده جان عزیزست
هر گرد که بر گوشه دامان تو پابند ۲

از چشمه حیوان نئوان بافت همه عمر
آن لطف که در چاه زنخدان پر پابند ۳

آنجا که به خط سبز کنی خوان ملاحت
طاووس ملایک مگس خوان تو پابند ۴

از خاک شهیدان گل رحمت شکنانه
مر غنچه که در سینه ز پیکان نو پابند ۵

زینگونه که من بافتم آن لعل روان بخش
گر جوی بهشت است که جویان پر پابند ۶

جنت طلبان هرچه بجویند ز طوبی
در قامت چون سرو خرامان تو بابند ۷

گر خضر بقا چون خطت از آب بقا بافت
عشاق حبات از لب خندان نو پابند ۸

بردی دل عشاق کمال از سخن خوب
خوبان عمل نه ز دیوان نو پابند ۹