شماره ۳۰۲ - آنکه هرگز سوی من چشم رضائی نگشاد

آنکه هرگز سوی من چشم رضائی نگشاد
یارب از چشم بد خلق گزندش مرساد ۱

مرحبانی طعم بود ازو در همه عمر
سعی بسیار نمودم ولی دست نداد ۲

سالها رفت که خالی نیم از یاد کسی
که نباید همه عمرش ز من دلشده باد ۳

آید آن روز که خواهد لب شیرین ای دل
عذر آن داغ که بر سینه فرهاد نهاد ۴

من ز دست غم او گر چه فتادم از پای
هیچ کاری به جهان خوشتر ازینم نفتاد ۵

دل هلال تن خود خواست غمش آمد و گفت
مخور این غم که منت زود رسانم بمراد ۶

دوش میگفت فراق رخ جانان به کمال
که هنوزت رمقی هست ز جان شرمت باد ۷