خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عشق، زیبایی و رنج‌های عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر از دل‌بستگی به معشوق، فداکاری‌های عاشقانه و احساس غربت در عشق صحبت می‌کند. استفاده از نمادهایی مانند کعبه، بتخانه، شمع و پروانه نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات و تناقض‌های درونی است.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.
شماره ۳۶۱ - ما رخت دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم
ما رخت دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایم
چون می، ز شیشه راه به پیمانه برده‌ایم ۱
از عشق پی به حسن برد هرکسی و ما
از نور شمع، راه به پروانه برده‌ایم ۲
می‌گردد از حباب، سبکتر به روی می
این ساغر گران که به میخانه برده‌ایم ۳
از اشک خود که آبله دل بود تمام
بهر کبوتران حرم، دانه برده‌ایم ۴
ناآشناتریم ز هرکس گمان بری
ما عرض آشنایی بیگانه برده‌ایم ۵
چون می، ز شیشه راه به پیمانه برده‌ایم ۱
از عشق پی به حسن برد هرکسی و ما
از نور شمع، راه به پروانه برده‌ایم ۲
می‌گردد از حباب، سبکتر به روی می
این ساغر گران که به میخانه برده‌ایم ۳
از اشک خود که آبله دل بود تمام
بهر کبوتران حرم، دانه برده‌ایم ۴
ناآشناتریم ز هرکس گمان بری
ما عرض آشنایی بیگانه برده‌ایم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۶۰ - در بزم طرب، باده نابی نکشیدیم
گوهر بعدی:شماره ۳۶۲ - زخم ناخن کی برآرد مدعای سینه‌ام؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
