شاعر در این متن از دردها و رنج‌های درونی خود سخن می‌گوید. او از زخم‌های ناخن و خنجر الماس به عنوان نمادهایی برای بیان دردهایش استفاده می‌کند. شاعر تلاش می‌کند تا با وسعت دل و صبر، فضای سینه‌اش را از غم خالی کند. او از بیقراریهای دل و عشق نافرجام می‌گوید و اشاره می‌کند که حتی حضور دوزخ در سینه‌اش نیز می‌توانست آرامش‌بخش باشد. در نهایت، شاعر از دیدن معشوق و تأثیر آن بر دلش سخن می‌گوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و دردهای درونی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۳۶۲ - زخم ناخن کی برآرد مدعای سینه‌ام؟
خنجر الماس می‌باید برای سینه‌ام ۱
آنچنان پالوده از درد کهن، اجزای من
کز برون چون شیشه ظاهر شد صفای سینه‌ام ۲
وسعت دل می‌دهم چون غنچه شبها تا سحر
تا نباشد تنگ بهر غم، فضای سینه‌ام ۳
اندکی از بیقراریهای دل آسودمی
در بغل بودی اگر دوزخ به جای سینه‌ام ۴
غم چرا دلتنگی آرد بار، هرجا بگذرد؟
گرنه عمرش صرف شد در تنگنای سینه‌ام ۵
دیدمش امروز، بیخود کرده دل در عشق چاک
آنکه می‌زد خنده، دی بر چاکهای سینه‌ام ۶
نقش او در دیده و دل در قفای دیده است
{بیاض} مبتلای سینه‌ام ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
