شماره ۱۹۸ - به بزم دوش حدیث تو در میان افتاد

به بزم دوش حدیث تو در میان افتاد
چو شمعم آتش غیرت در استخوان افتاد ۱

فغان بی‌اثر از طاق دل، اسیر ترا
چو شاخ بی‌ثمر از چشم باغبان افتاد ۲

فتاد بر سر هم دل چو صید، روز شکار
مگر کرشمه چشم تو در زمان افتاد؟ ۳

فرشته گر کندت همرهی، هلاک شوم
ندید روز خوش آن کس که بدگمان افتاد ۴

چو دل گشود لب شکوه، شد زبانم لال
به اولیای دلم (کذا) قفل بر زبان افتاد ۵

چه بلبلم، که به چشمم نمود بیگانه
چو از قفس، گذرم سوی آشیان افتاد ۶

کجا ز لذت گرداب غم خبر یابی
ترا که زورق ازین ورطه بر کران افتاد ۷

برای آنکه شود زود روز وصلم طی
... مهر چو ماه نو از میان افتاد ۸

به کار بسته من مصلحت ندارد سود
زدم گر آب به دل، آتشم به جان افتاد ۹

به رمز شکوه ادا می‌کنی وز این غافل
که تندخوی تو قدسی چه بدگمان افتاد ۱۰