خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به زیبایی‌های طبیعت، عشق و دیوانگی‌های ناشی از آن می‌پردازد. با استفاده از استعاره‌هایی مانند باده، گل، بلبل و پروانه، احساسات عمیق و گاه دردناک عشق را به تصویر می‌کشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با استعاره‌های پیچیده، ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند دیوانگی و محرومیت نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
شماره ۱۶۱ - تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد
تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد
باده چون پیمانه از شوق لبت دیوانه شد ۱
دل چو افتاد از سر کویت جدا، شد هرزه‌گرد
عندلیب یک گلستان جغد صد ویرانه شد ۲
بر گل و شمعم نظر در گلشن و محفل بس است
بیش ازین نتوان وبال بلبل و پروانه شد ۳
تا ابد محروم ماند از لذت دام و قفس
هرکه چون مرغ سرایی، صید آب و دانه شد ۴
بوستان عشق، آب از چشم مجنون خورده است
هرکه بر سر زد گلی زین بوستان دیوانه شد ۵
باده چون پیمانه از شوق لبت دیوانه شد ۱
دل چو افتاد از سر کویت جدا، شد هرزه‌گرد
عندلیب یک گلستان جغد صد ویرانه شد ۲
بر گل و شمعم نظر در گلشن و محفل بس است
بیش ازین نتوان وبال بلبل و پروانه شد ۳
تا ابد محروم ماند از لذت دام و قفس
هرکه چون مرغ سرایی، صید آب و دانه شد ۴
بوستان عشق، آب از چشم مجنون خورده است
هرکه بر سر زد گلی زین بوستان دیوانه شد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۰ - کنعانی ما را غم یعقوب نباشد
گوهر بعدی:شماره ۱۶۲ - در جلوه‌گری چون تو کسی یاد ندارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
