شماره ۱۵۰ - فکنده زخم دلم را به حالت بهبود

فکنده زخم دلم را به حالت بهبود
کسی مباد گرفتار چشم‌زخم حسود ۱

فزونی غم از آسودگی‌ست بر دل من
نمی‌فزود غمم گر دلم نمی‌آسود ۲

چراغ تیره ما هم به کار می‌آید
به چشم گمشدگان سرمه می‌نماید دود ۳

از آن نگشته سر همتم چو گردون خم
که خوش‌نمای نباشد ز خُم چو شیشه سجود ۴

مبین ضعیفی کلکم که این سیاه‌زبان
چو شمع هرچه ز تن کاست بر زبان افزود ۵

ز چشم مرغ چمن رفته خون دل چندان
که آشیان نشناسد ز چشم خون‌آلود ۶

سواد شعر مرا خامه چون برد به بیاض
ز رشک آورد آب سیاه چشم حسود ۷