شماره ۱۱۱ - جان که در عالم خود او را داشتم

جان که در عالم خود او را داشتم
بهر تو نا بوده اش انگاشتم ۱

دیده را با نقش تو پرداختم
سسینه را از مهر تو انباشتم ۲

مطبخ سودای خود یعنی دماغ
از برای عشق تو افراشتم ۳

در زمین سینه از روز نخست
دانۀ دل خود بنامت کاشتم ۴

تختۀ وقف غمت بر دل زدم
نام عشق تو برو بنگاشتم ۵

از زر و سیم رخ و اشک آنچه بود
آن زر و سیم آن تو پنداشتم ۶

گر دلی بد، تن بهجرش در زدم
ور تنی بد، دل ازو برداشتم ۷

از سر هر دو جهان برخاستم
جز غمت کز بهر خود بگذاشتم ۸