شماره ۸۳۲ - باز رسیدم جمالِ دوست بدیدم

باز رسیدم جمالِ دوست بدیدم
وز لبِ شیرینِ او به کام رسیدم ۱

در عرصاتِ شبِ فراق معیّن
روزِ قیامت هزار بار بدیدم ۲

باز نیارم به صد هزار زبان گفت
آن چه من از جورِ روزگار کشیدم ۳

تا همه روها کنم به روی دل آرام
گوشۀ عزلت ز کاینات گزیدم ۴

گر بگذارد زمانه مدّتِ باقی
کنجی و یاری نشست و جامِ نبیدم ۵

قامتِ او دیدم و قامتِ خود را
در همه آفاق صور عشق دمیدم ۶

باز نگویم که بر زبان نتوان راند
آن چه به گوشِ مکاشفات شنیدم ۷

عاقبتم چون نسیجِ جند ره دادند
بر خود اگرچه چو کرمِ پیله تنیدم ۸

بالغِ دردم که در مشیمۀ فطرت
شیر ز پستان بدوِ کون مکیدم ۹

ماءِ معین بود چون ز چشمۀ حیوان
بالله اگر بشنی وگرنه شمیدم ۱۰

بیش نگویم ز نام و ننگِ نزاری
عاقبت از نام و ننگِ او برهیدم ۱۱