شماره ۸۲۰ - یادِ آن کس که نرفته ست دمی از یادم

یادِ آن کس که نرفته ست دمی از یادم
شادیِ جان کسی کز غم او دل شادم ۱

نازنینی که اگر سرو چو گل در قدمش
می فتد می رود از پیش که من آزادم ۲

آشتی می کند و جنگ ز سر می گیرد
ناشنو می کند و می شنود فریادم ۳

گر به دیدارِ من آید بکشم در پایش
جانِ شیرین که چو فرهاد فدایش بادم ۴

یک نظر کردم و در دستِ ملامت ماندم
یک قدم رفتم و در دامِ بلا افتادم ۵

خود قضا را نظرم بر طرفی می افتد
که دلم می رود ار دیده ز هم بگشادم ۶

غمِ فرزندِ کسان چند خورم واویلاه
تا من از مادرِ فطرت به چه طالع زادم ۷

تا چرا منع همی کرد ز مطرب پدرم
تا چرا چنگ نیاموخت مرا استادم ۸

جگرم خون شد و باطن به کسی ننمودم
ظاهرش آن که ز سر شیفتگی بنهادم ۹

ایّها النّاس چه حاصل ز نصیحت کردن
که ازین گوش بدان می گذرد چون بادم ۱۰

چند گویند نزاری بنه از سر سودا
هر چه آید به سرم تن به قضا در دادم ۱۱