شماره ۶۸۰ - چو صرف شد همه اوقاتِ عمر در طلبش

چو صرف شد همه اوقاتِ عمر در طلبش
نه ممکن است که دل باز گردد از عقبش ۱

چو خضر خاصیتِ آبِ زندگی یابم
اگر چنان که به عمدا لبم رسد به لبش ۲

دلم نه بر پیِ آن می رود به تاریکی
که هست چشمه درونِ دو زلفِ بُل عجبش ۳

مقررّست که از زلفِ او برون ناید
ز کنجِ سینه برون کرده ای بدین سببش ۴

و گر چنان که به جایی دگر کند میلی
خیالِ دوست به تلقینِ من کند ادبش ۵

وگر شود ز خواصِ سواد سودایی
طبیبِ عشق کند دفعِ احتراقِ تبش ۶

برون از آن حَرَسِ خود کجا تواند شد
که بسته اند به زنجیرِ زلف روز و شبش ۷

گواه باش نزاری که دل دلِ من نیست
درست نیست به من هیچ نسبت و حسبش ۸

ز ناشکیبی و بی طاقتی که بود دلم
کسان به طعنه نهادند هر دری لقبش ۹

گرو نهادم و با عشق بر بساط نشست
ببرده اند ز من هم در اوّلین نَدَبش ۱۰