شماره ۶۸۱ - وَه وَه از جانِ به لب آمده بر بویِ لبش

وَه وَه از جانِ به لب آمده بر بویِ لبش
وزتنِ مانده خیالی ز خیالِ قصبش ۱

زلف و رویش هبل ولاتِ منِ مجنون اند
شب و روزِ منِ آسیمه سر از روز و شبش ۲

ز ابتدا بی دلی و شیفته رایی کردن
از کجا خاست مرا با تو بگویم سببش ۳

بوسه یی چند به من داد وز آن وقت چنین
جگرم گرم شده ست از لبِ هم چون رطبش ۴

زندگانیِ من و عمرِ گرامی آن است
که بقایایِ بقا صرف کنم در طلبش ۵

گر دلم برد نگارا به سرِ زلفِ تو دست
من نیارم تو بفرمای به واجب ادبش ۶

گر چه بی وجه بود عیب و ملامت کردن
بی دلی را که بود آرزویت مستحبش ۷

شرحِ حسنِ تو به تفضیل نمی یارم گفت
گاه گاه از پیِ تخفیف کنم منتخبش ۸

گر جهان خلد برین است نزاری را بس
سرِ کویِ تو مقاماتِ نشاط و طربش ۹