شماره ۴۷۲ - کسی که هم چو من از پیش یار بگریزد

کسی که هم چو من از پیش یار بگریزد
سزا همین بودش کز دو دیده خون ریزد ۱

غبارناکم از او ور نه بیم دشمن نیست
که مبتلای حبیب از بلا نپرهیزد ۲

ضرورت است گرفتار عشق را که جفا
به اختیار تحمل کند نه بستیزد ۳

نه ممکن است خلاصی به هیچ وجه آن را که
به دام زلف کمند افکنی در آویزد ۴

کسی که ذوق مقامات عشق یابد باز
محال باشد اگر باهوس در آمیزد ۵

محبّ صادق اگر خاک می شود ایام
ز کوی دوست به طوفانش برنینگیزد ۶

غلام همت آنم که در وفای کسی
فرو نشیند و از نام و ننگ برخیزد ۷

علم به کوی خرابات میزنند زین پس
نزاریی که دم از عالم صفا میزد ۸