شماره ۴۶۸ - مرا دلی ست که بر خویشتن بمی‌سوزد

مرا دلی ست که بر خویشتن بمی‌سوزد
چنان که جانم از آن سوختن بمی‌سوزد ۱

درون سینه عجب نیست گر بسوزد دل
چو از برون تنم پیرهن بمی‌سوزد ۲

به نامه شرح فراقش نمی توانم داد
که نوک خامه ز دود سخن بمی‌سوزد ۳

چنان بسوخته ام در غم جدایی دوست
که چرخ را دل بر جان من بمی‌سوزد ۴

بسوخت جانم از این پس نفس نخواهم زد
ز سوزناکیِ آهم دهن بمی‌سوزد ۵

ز آتشِ غم ، نفتِ فراق نزدیک است
که هر کجا که نشینم وطن بمی‌سوزد ۶

عجب مدار از این سان که گشته ام بر من
دلِ نزاریَ کِ ممتحن بمی‌سوزد ۷