شماره ۲۶۳ - ما دوست نداریم دگر هیچ به جز دوست

ما دوست نداریم دگر هیچ به جز دوست
گر دوست نه با دوست بود دشمنِ ما اوست ۱

چه دشمن و چه دوست به جز او همه هیچ­اند
گر اوست همه اوست و گر دوست همه دوست ۲

خاکِ در او چیست مرا ماءِ معین است
کنجِ غم او چیست مرا روضه مینوست ۳

گر بار دهد یار وگرنه بکشم بار
تا بار دهد بارکشی شیوه خوش خوست ۴

آن را که خبر نیست زخود هرچه ازو گفت
بیهوده درایی­ست اگر چند سخن گوست ۵

مشنو که نصیبی ز وجودست عدم را
از مغز چه گوید که ندارد خبر از پوست ۶

ای باد از آن زلفِ پر از چین که نسیمش
در نیفه هرچین حسدِ نافه آهوست ۷

زان رایحه هر سوخته را آرزویی هست
مارا هم ازو حاصلِ این مرتبه مرجوست ۸

بویی به نزاری برسان هین که معیّن
دردِ دلِ او را نفسِ پاکِ تو داروست ۹