شماره ۲۴۰ - از ابتدا که لشکرِ ارواح برنشست

از ابتدا که لشکرِ ارواح برنشست
عقل از سپاهِ عشق هزیمت کنان بجست ۱

اهلِ قیاس پس روِ عقلِ گریز پای
ما در بُلوک عشق فتادیم می به دست ۲

در پوستینِ شیوۀ ما اوفتاده اند
قومی خیال بازِ هوس نا ِک خود پرست ۳

گر می خوریم و گرنه تفاوت نمی کند
ما بر قرارِ خویش همان واله ایم و مست ۴

از گل سرشته کالبدِ آدمِ صفی
ترکیب ما ز دُردیِ خم خانۀ الست ۵

ما توبه بسته در سرِ زلفِ بتان و حسن
آورده باز در سرِ زلفِ بتان شکست ۶

بر من چه اعتراض که مأمورِ فطرتم
ای مدّعی به دستِ کسی اختیار هست ۷

تشنیع بر نزاری و او خود شکسته وار
هرگز به نام و ننگ نبوده ست پای بست ۸

ماییم و کُنجِ فقر و می و گنجِ مسکرات
تا گنبدِ سپهر شود هم چون خاک پست ۹