شماره ۲۳۹ - ز من مپرس که شب چند رفت و کی روزست

ز من مپرس که شب چند رفت و کی روزست
که را بود خبر از خود که در چنین سوزست ۱

دو چشمِ مردم اگر خیره در جمال تو ماند
عجب مدار که خورشیدِ عالم افروزست ۲

نشانِ ماه بود عید دیگران و مرا
نظر به روی تو هر بامداد نوروزست ۳

چو از کمانِ تو باشد سپر نمی خواهم
به پیش تیرت اگر ناوک جگر دوزست ۴

بده که دست کشِ جام شوق هش یارست
بزن که کشتۀ شمشیر عشق پیروزست ۵

برو نزاری و سر در سرِ ارادت کن
اگر پدر به تو گوید مکن بدآموزست ۶