غزل ۲۹۸ - جان بحسرت نتوان بی رخ جانان دادن

جان به حسرت نتوان بی رخ جانان دادن
خواهمش دیدن و حیران شدن و جان دادن ۱

دو جهان در عوض یک سر موی تو کمست
دل و جان خود چه متاعیست که نتوان دادن؟ ۲

جرعه ای بخش از آن لب، که ثوابیست عظیم
تشنه را آب ز سر چشمه حیوان دادن ۳

خال اگر نیست رخ خوب تو را ز آن سببست
که به موری نتوان ملک سلیمان دادن ۴

تا کی افسانه خود پیش خیالت گویم؟
درد سر این همه خوش نیست به مهمان دادن ۵

بی تو هجران به سرم گر اجل آرد روزی
می‌توان جام خود از شوق به هجران دادن ۶

گر چنین موج زند اشک هلالی هر دم
خانمان را همه خواهیم به توفان دادن ۷