این شعر از هلالی بیانگر درد و رنج عاشقانه است. شاعر خود را مانند غنچهای در خوناب توصیف میکند که دلش پارهپاره و هر پاره در خون جگر پنهان است. او از ناپدید شدن معشوق پس از بیداری و دردهای پنهان در سینهاش میگوید. همچنین، اشاره میکند که عشق را نمیتوان پنهان کرد و بلای عشق، چه آشکار و چه پنهان، جانسوز است. در نهایت، شاعر میپرسد چه سودی دارد که عشق را در دل پنهان کنیم وقتی در نهایت این راز آشکار خواهد شد.
محتوا شامل مضامین عمیق عاشقانه و رنجهای عاطفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم عرفانی ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۲۹۷ - منم، چون غنچه، در خوناب زان گل برگ تر پنهان
دلم صد پاره و هر پاره در خون جگر پنهان ۱
تماشای رخش، در دیده خوابی بود، پنداری
که من تا چشم وا کردم شد از پیش نظر پنهان ۲
طبیبا، داغ‌های سینه را صد بار مرهم نه
که دارم در ته هر داغ صد داغ دگر پنهان ۳
خط سبزی که خواهد رست از آن لب چیست میدانی؟
برای کشتن من زهر دارد در شکر پنهان ۴
مگو: تا زنده باشی عشق را از خلق پنهان کن
که راز عاشقی هرگز نماند این قدر پنهان ۵
نه تنها آشکارا داغ عشقت سوخت جان من
بلای عشق جانسوزست، اگر پیدا و گر پنهان ۶
هلالی را چه سود از عشق پنهان داشتن در دل؟
چو در عالم نخواهد ماند آخر این خبر پنهان ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
