غزل ۲۹۶ - مشکل غمیست عشق، که گفتن نمی توان

مشکل غمیست عشق، که گفتن نمی‌توان
وین مشکل دگر که نهفتن نمی‌توان ۱

غم‌های عاشقان هم گفتند پیش یار
ما را عجب غمیست که گفتن نمی‌توان ۲

دندان به قصد لعل لبش تیز چون کنم؟
کان لعل گوهریست، که سفتن نمی‌توان ۳

خون بسته غنچه وار دل تنگم از فراق
دل تنگم، آن چنان، که شکفتن نمی‌توان ۴

در خون نشست چشم هلالی، که از رهت
گردی به دامن مژه رفتن نمی‌توان ۵