غزل ۲۷۱ - از پی آن دلبر شیرین شمایل می روم

از پی آن دلبر شیرین شمایل می روم
دل پی او رفت و من هم از پی دل می روم ۱

می روم نزدیک آن قصاب و گو: خونم بریز
من هلاک قتل خویشم، سوی قاتل می روم ۲

گر زند تیغ، از سر کویش نخواهم رفت، لیک
چند گامی همچو مرغ نیم بسمل می روم ۳

چون به کوی او روم ترسم رقیبان پی برند
زانکه من در گریه خود پای در گل می روم ۴

ای که می گویی: برو، تحصیل درس عشق کن
می روم، اما پی تحصیل حاصل می روم ۵

وادی درد و بلا در عشق هر یک منزلست
کرده ام عزم سفر، منزل، به منزل می روم ۶

می روم سویش به استقبال و خوشحالم که باز
می رسد اقبال و من هم در مقابل می روم ۷

در ره عشق، ای هلالی، از من آگاهی مجو
زانکه من این راه را بسیار غافل می روم ۸