غزل ۲۳۹ - عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم

عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم
گشته ام پیر، ولی عشق جوانی دارم ۱

چاره ساز دل و جان همه بیمارانی
چاره ای ساز، که من هم دل و جانی دارم ۲

کاش! چون لاله، دل تنگ مرا بشکافی
تا بدانی که چه سان داغ نهانی دارم؟ ۳

بر همه خلق یقین شد که: وفا نیست ترا
لیک من از طمع خویش گمانی دارم ۴

بنده ام خواندی و داغم چو سگان بنهادی
زین سبب در همه جا نام و نشانی دارم ۵

ملک عشق تو جهانیست که پایانش نیست
من درین ملکم و غوغای جهانی دارم ۶

جان من، شرح المهای هلالی بشنو
که درین واقعه جانسوز بیانی دارم ۷