غزل ۲۳۸ - یار آمد و من طاقت دیدار ندارم

یار آمد و من طاقت دیدار ندارم
از خود گله ای دارم و از یار ندارم ۱

شادم که: غم یار ز خود بی خبرم کرد
باری، خبر از طعنه اغیار ندارم ۲

گفتم: چو بیایی، غم خود با تو کنم شرح
اما چه کنم؟ طاقت گفتار ندارم ۳

لطف تو بود اندک و اندوه تو بسیار
من خود گله اندک و بسیار ندارم ۴

گو: خلق بدانند که من رندم و رسوا
از رندی و بدنامی خود عار ندارم ۵

بی قیدم و از کار جهان فارغ مطلق
کس با من و من هم به کسی کار ندارم ۶

حال من دل خسته خرابست، هلالی
آزرده دلی دارم و غم خوار ندارم ۷